در میانه این مسیر راه برو و تنفس کن  که دیگر هوای خنک استغنا نیست و تمام زمین دلواپسی را انگار نم چیزی مثل اشک چیزی مثل بغض های برهنگی گرفته است و تو در این میان چه ساده چه بی صبر گم شدی.

یاد ایام در رحیل خوش این دوران گم شد ، و من ماندم ،من ماندم با تمام دلواپسیهای پر از امید ،و نگاه  های کور کورانه،و قناعتی به وسعت  فقر

در این دیار بی کسی

کسی به جز کس دلم

زحال بی کس دلم

خبر ز کس نمی گرفت

به نام او آغاز میکنیم

شمایی که برای اولین بار به من سرزدید کمکم کنید تا بهترین باشیم